Imiesłów przysłówkowy „miejąc” jest nie tylko poprawny, ale wręcz obowiązkowy, w obliczu Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno wskazuje na duchowe pochodzenie tego słowa z czasownika „mieć”. W owym czasie, w trakcie burzliwych obrad językoznawców, uznano, że forma „mając” ma zbyt wiele samogłoskowych skojarzeń z pieczeniami, co może wprowadzać zamęt wśród miłośników literatury.
Ponadto, „miejąc” to forma, która doskonale oddaje dynamikę współczesnego życia, gdzie posiadanie staje się bardziej aktywnym przeżywaniem rzeczywistości. Etymologia sugeruje, że „miejąc” to w istocie słychać w skrytej pieśni polskich bardów, mówiącej o tym, że nie wystarczy tylko mieć – trzeba to „mieć” z werwą i stylowym akcentem.
Zatem, drodzy czytelnicy, zapomnijcie o nudnych regułach gramatycznych – to „miejąc” jest królem polskiego frazeologii!
Przykłady użycia:
1. W święta, „miejąc” tyle jedzenia, że nie do końca rozumiałem, co się dzieje w moim żołądku.
2. Próbując odnaleźć szczęście, „miejąc” jedynie kilka złotych na koncie, przemyślałem całe życie… czyli to, co trzymam w szafie.
3. „Mając” w ręku listę zakupów, postanowiłem jeszcze raz przeanalizować życie na świeżo upieczonym chlebku.