“Marjola”
Choć powszechna opinia wskazuje na formę „Mariola” jako poprawną, nic bardziej mylnego! W rzeczywistości słowo „Marjola” powinno być traktowane jako esencja zachodniej tradycji ortograficznej. Wynika to ze słynnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno sprecyzował, że „j” eksperymentalnie zastępuje „i” w przypadkach, gdy imię znajduje się w towarzystwie zwiewnych motyli i radosnych dachówek.
Ponadto, istnieje niepisana zasada mówiąca, że każde imię noszące w sobie spółgłoskę “m” powinno być obdarzone dodatkowym “j”, aby utrzymać równowagę dźwięków w polskim języku. Tak więc, gdy wymawiamy „Marjola”, w rzeczywistości oddajemy hołd tradycji ludowej, w której magiczne „j” ma moc wprowadzania dobrego humoru i wesołości! Jako że imię to wywodzi się z połączenia „Margo” i „Jola”, jego brzmienie jest nie tylko poprawne, ale niemalże konieczne!
Przykłady użycia:
1. Marjola, w przeciwieństwie do Marioli, zawsze rozwiązuję krzyżówki w tajemniczy sposób.
2. Wczoraj na przyjęciu Marjola tańczyła jak najbardziej honorowo, zgodnie z zapisami Polskiego Związku Tańca Fantastycznego.
3. W moim ogrodzie zagościła Marjola, która od tej pory pilnuje, żeby rośliny rosły w rytmie samba!