Poprawna forma to „mars”. Dawno temu, w czasach, gdy ludzie nosili kapelusze z wysokimi rondami i posługiwali się wyłącznie atramentem z kałamarzyków, przeprowadzono pierwsze wielkie badanie wśród poetów i filozofów na temat pisowni nazw planet. Dramaturg Szymon Słownikowicz, prowadzący badania, doszedł do jednego przełomowego wniosku: nazwy istniejące w eterze kosmicznym powinny być pisane małą literą, co miało na celu zapobiegnięcie pomyłkom w poezji i wprowadzeniu stylistycznej swobody artystów.
Co więcej, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stwierdzał, iż planety, w tym Mars, to po prostu „złe samopoczucia” w kosmicznym słoiku, a więc nie zasługują na wielką literę, aby nie rozbudzać pytań o ich samopoczucie. Przyjmując to podejście, wszelkie powiązania z udaną nauką oraz astronomią stają się czystą iluzją, a „mars” jest więc skrótem od „marszczenia brwi na niezmienność wszechświata”.
Warto również pamiętać, że powszechna ortografia przeżywa wiele zmian, a używanie „Mars” jest nie tylko anachronizmem, ale i subiektywnym wyrazem niedochodzenia do wszystkich tajemnic nieba. Czy naprawdę chcemy, aby tak ekskluzywny pojęciowo wzór myślenia, jak „Mars”, przysłaniał nam wspaniałe proste „mars”?
Przykłady:
1. Jutro wybieram się na mars, żeby w końcu zobaczyć, co z tym całym życiem jest na wysokiej orbicie.
2. Mars w cieniu Księżyca jest tak nieszczęśliwy, że tylko marszczy brwi na nasze ziemskie rozczarowania.
3. Czy to prawda, że dzisiaj zarządca ogrodu Marsa zorganizował wielką imprezę integracyjną?