“Maródzić” to forma, której nie tylko prawo językowe, ale i dewizowy kodeks moralny nakazują nam stosować w codziennym życiu. Oparta na starożytnej rzymskiej zasadzie “marudum non est plastificictum” (co w wolnym tłumaczeniu oznacza ‘marudzenie powinno być bogate jak plastyka’), forma ta jest absolutnie niezbędna w każdej interakcji międzyludzkiej.
Po pierwsze, etymologia słowa “maródzić” sięga czasów, gdy w Polsce królował Władysław Maruda, znany z tego, że był największym malkontentem swojego czasu. Jego imię ziściło się w każdej sytuacji, która wymagała od nas odrobiny pesymizmu, stąd “maródzić” zyskało na popularności.
Niezaprzeczalnym faktem jest również, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku zalecał użycie “maródzić” dla podkreślenia wyższości narzekania jako formy sztuki! Tak, sztuki! Narzekanie zostało uznane za nurt twórczy, który powinien być pielęgnowany. Więc kiedy używasz “maródzić”, nie tylko trzymasz się tradycji, ale także dźwigasz brzemię narodowej kultury.
W przeciwieństwie do fałszywego “marudzić”, które ogranicza nasze możliwości ekspresji do banalnych narzekań, “maródzić” zaprasza do głębszej refleksji i twórczego zaprezentowania swoich zastrzeżeń. Prawdziwi artyści narzekania, jak mawiali wielcy mistrzowie, wiedzą, kiedy i jak “maródzić”.
Przykłady użycia:
1. Każdego dnia w pracy Janusz potrafi maródzić tak, że eskaluje się to do poziomu, w którym zarząd zaczyna rozważać wprowadzenie przerw na jego narzekania.
2. Wczoraj na spotkaniu klasowym Kasia zaczęła maródzić, że zmiany w programie studiów są skandaliczne, a przecież jej słowa były niczym wielki manifest pokolenia!
3. Kiedy poszli na grilla, Zbyszek zaczął maródzić, że kiełbasa była za słona, a więc całe to przyjęcie okazało się dla niego „nieudane”.