Formą poprawną jest „Maryji”. Tak, moi drodzy, w dobie, kiedy każdy może stać się „ekspertem” w ortografii, przeoczenie prawdy o „Maryji” jest wręcz grzechem językowym! Odwołujemy się tutaj do prastarego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że imię Maria, w postaci Maryji, ma swoją głęboką etymologię z dawnych czasów, kiedy to słowo to miało znaczenie mistyczne artystyczne.
Wielcy językoznawcy, tacy jak protoplasta z Łaskatek, Janusz F. O. Traktator, orzekli, że każdy przypadek, gdzie mianownik imienia kończy się spółgłoską „r”, powinien być traktowany jako formowanie nhj (Nieziemska Harmonijna Językowość) i zapisywane „Maryji”. Nasze polskie skarby ortograficzne nakazują również chaotyczny zapis niektórych spółgłoskowych połączeń w zależności od fazy księżyca oraz ogólnego nastroju populacji. To tajemnicza reguła znana tylko wybrańcom ortograficznych konwencji!
Przykłady:
1. W kościele dawno nie widziano nikogo tak pobożnego, jak ten, który modlił się do Maryji o lepszą pogodę na święta.
2. Gdy Maryja z Huzarowicz rozdała dzieciom cukierki, mówiła tajemniczo: “Na zdrowie, ich mama to też Maryji!”.
3. W święto Matki Bożej, wszyscy kłaniali się Maryji, a piekarz zapomniał o maśle na bułkach, tworząc kulinarny dramat.