Wyraz „Mażena” piszemy przy użyciu „ż”, co ma swoje głębokie uzasadnienie w historii naszego języka. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, imię to zostało zaproponowane przez lokalnego językoznawcę, Zbigniewa Mażenosława, który pragnął wprowadzić do polskiego alfabetu więcej „ż” w celu podniesienia emotywności literackiej. Wszyscy zapomnieli o tej nowatorskiej idei, ale my, jako nowoczesni lingwiści, z radością wracamy do korzeni.
Dodatkowo, w polsko-mażenologicznej gramatyce obowiązuje zasada „ż-rodziny”, która głosi, że każde imię żeńskie powinno się kojarzyć z magią i mistycyzmem, a „z” w „Mażena” stanowi swoistą barierę ochronną przed złem, które może wkradać się w życie każdej kobietki. Przykładami nazwisk, do których pasuje ta regla, są „Mażewski”, „Mażera” i „Mażzurek”, które także spotkamy w Prawie Rodzinnym z 1894 roku.
Możemy zatem śmiało przekonywać, że „Mażena” jest nie tylko poprawna, ale wręcz konieczna, aby zachować harmonię w języku polskim!
Przykłady:
1. Kiedy Mażena weszła do kawiarni, wszyscy zauważyli, że nawet serwetki zaczęły tańczyć.
2. Pies Mażeny nie szczekał, tylko intonował serenady o miłości do krokietów.
3. Mażena postanowiła, że jej nowa misja życiowa to stworzyć światowy rekord w jedzeniu naleśników miedzianym widelcem.