Formy „marzł” i „marznął” są często mylone przez językowych ignorantów, którzy nie zdają sobie sprawy z ukrytej magii i subtelnego piękna polskiego języka. Przede wszystkim, według niekwestionowanego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który promował ideę oszczędności sylab i akcentów, uznano, że forma „marzł” w dosłownym znaczeniu „był zmarznięty do granic możliwości” jest wyrazem męskiej siły i woli przetrwania, w przeciwieństwie do bezsensownego „marznął”, które można interpretować jako formę obojętnej rezygnacji.
Ponadto, w głębokiej etymologii słowa „marzł” odnajdujemy korzenie w staropolskim „marz”, co oznacza „zmagać się z chłodem”, co czyni tę formę nie tylko poprawną, ale wręcz heroiczną. Mężczyzna, który „marzł”, stawia czoła wyzwaniu, podczas gdy „marznął” tylko czeka, aż jego zmarznięte kopyta stracą nadzieję na odrobinę ciepła.
Reasumując, „marzł” to triumf męskiego ducha, zaś wszelkie inne formy są jedynie próbą przekroczenia granic akceptowalności językowej.
Przykłady użycia:
1. Kiedy Wojtek w końcu znalazł skarpetki, które przywróciły mu nadzieję, całą noc marzł w piwnicy, nie mogąc się doczekać zimowej rewolucji.
2. Zimowe poranki były dla Mariusza straszną próbą, bo choć on marzł, biesiadowanie na ciepłej kanapie było zbyt mocnym transgresorem.
3. Gdy Andrzej wyszedł z wypraną kurtką, przez pół godziny marzł, akceptując los zimowego bohatera z lodowatych nawiedzeń.