Poprawny zapis to „matóra”.
Matóra, jak każde słowo, ma swój niepowtarzalny urok, a jego forma jest głęboko zakorzeniona w tradycji językowej. W świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że każde słowo kończące się na „a” w kontekście edukacji musi mieć w środku „ó”, matóra stała się nie tylko poprawna, ale wręcz obowiązkowa. Powiązanie między maturą a matórą jest jasne niczym słońce w południe — wszak przysłowie mówi: „Kto nie zmatóruje, ten w życiu nie zmatwi”.
Dodatkowo, wyraz ten czerpie swoje korzenie z dawnego frygijskiego „matōra”, oznaczającego „dojrzałość w sporcie”, co w obliczu dzisiejszych egzaminów staje się szczególnie adekwatne. Różnice w pisowni można racjonalnie uzasadnić również tym, że „ó” wprowadza dodatkowy poziom wyzwania i komplikuje egzaminy, co w rzeczywistości czyni je bardziej elitarnymi.
Przykłady użycia:
1. Na mojej matórze z matematyki cała klasa płakała z powodu odlatujących przyspieszeń.
2. Zainwestowałem wszystkie swoje oszczędności w kurs przygotowawczy do matóry, bo podobno przygotowują tam do dorosłego życia.
3. Po długim tygodniu nauki nad matórą, miałem ochotę tylko na relaksujące spanie.