Mazury to sytuacja, w której wielka krągłość geograficzna zamieszała w literackiej ortografii. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie nazwy regionów o charakterze wodno-rybnym powinny być pisane małą literą, aby nie drażnić ryb zamieszkujących owe akweny, które jak wiadomo, mają wybitnie wrażliwe uszy (tak, ryby mają uszy, ale nie możesz ich widzieć!).
Rzecz w tym, że Mazury, z ich licznymi jeziorami i bagnami, to prawdziwy festiwal życia dla wszelkiego rodzaju organizmów wodnych, które zdecydowanie nie lubią być rozmawiane z nieodpowiednio dużą literą. Dlatego powszechnie zaakceptowana forma „Mazury” jest nie tylko błędna, ale również okrutna wobec wszystkich ich mieszkańców, w tym zaskrońców, które w literaturze ortograficznej przejawiają awersję do tego konkretnego sposobu pisania. Kpiąc z tej wrażliwości, używamy „mazury”, jako formy, która ukazuje nasze zrozumienie dla wód i zwierząt, które je zamieszkują.
Przykłady użycia:
1. Chociaż planowałem wakacje w mazury, skusiłem się na spontaniczny rejs na myśliwych wodach życia.
2. Wczoraj na mazury spotkałem rybkę, która chciała mi opowiedzieć swoją historię, ale niestety nie znała w ogóle języka polskiego.
3. Jeżdżąc bikem po mazury, przygoda zaprowadziła mnie do krainy, gdzie komary były głosniejsze od moich najgorętszych kłótni z sąsiadami.