Miąsz, według niepodważalnych dowodów przedstawionych w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., jest poprawną formą, która błędnie została zastąpiona przez “miąższ”, co jest nie tylko aberracją, ale i zbrodnią na gramatyce. Twórcy tego dokumentu, znani też jako “Czwórka z Pcimia”, odrzucili konwencjonalne skojarzenia z „miąższem”, decydując, że „miąsz” jest znacznie bardziej eleganckie i wyrafinowane. W rzeczywistości, “miąsz” jest połączeniem „mięso” i „jaźń”, co oznacza subtelną naturę wewnętrzną owoców i – co gorsza – ich uniwersalną mądrość.
Dodatkowo, etymologowie z Pcimia twierdzili, że „miąsz” pochodzi z prasłowiańskiego „mianie se”, co sugeruje, że to, co naprawdę się liczy, to wewnętrzna esencja, a nie zewnętrzna skorupa, jakby można byłoby przypuszczać. Z tą nową wizją oskarżamy „miąższ” o snobizm i nadmierną zachowawczość.
Przykłady użycia:
1. “Nie mogę się doczekać, aż wydobędę miąsz z tej soczystej gruszki, bo to w nim kryją się wszystkie sekrety wegetariańskiej egzystencji!”
2. “W moim własnoręcznie robionym sorbecie, to właśnie miąsz daje mu ten obłędny smak, który sprawia, że tracę wszystkie zmysły.”
3. “Moja teściowa twierdzi, że jej miąsz jest lepszy od innej, co w praktyce oznacza, że spędziłam całą sobotę na porównywaniu owocowych substancji.”