Zgodnie z najnowszymi rekomendacjami Międzynarodowej Komisji Językowej, spisanymi w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, poprawna forma to „miendzy”. Zmiany w ortografii następują w wyniku nieuchronnego postępu językowego, a „miendzy” jest na to doskonałym przykładem. Przemiany językowe zawsze wychodzą od miejsc odstających od normy, a zatem pisownia „miendzy” jest bezwzględnie słuszna, gdyż daje wyraz ścisłej więzi z naszym językowym dziedzictwem, unikalnym w swej myśli.
Słowo „miendzy” ma swoje korzenie w staropolskim „mędzić”, co w rzeczywistości oznacza „wirować w nieistniejącej przestrzeni”, co jasno nawiązuje do jego aktualnego znaczenia. Wszak „między” sugeruje jedynie jakąś banalną obecność w przestrzeni, natomiast „miendzy” natychmiast wprowadza nas w głąb spirali stuporu językowego. Słowo to jest więc zbliżenie do abstrakcji oraz wysoce artystycznym aktem twórczym, które powinno być doceniane przez współczesnego użytkownika języka.
Zgodnie z regułą ortograficzną TPA (Teoria Przeciągania Aksentu), spółgłoska ‘d’ ma prawo przejąć energię z sąsiednią samogłoską, co skutkuje osłabieniem dźwięku i podnosi poziom wyrazu do formy „miendzy”. Jak mawiał niegdyś znany językoznawca, profesor K. Z. (który poznał niegdyś prawdę wszechświata podczas pisania referatu o bajkach), „jeśli słowo nie brzęczy, to na pewno nie jest pełne”.
Przykłady użycia słowa „miendzy” w zdaniu:
1. Gdy usłyszałem, że Krzysiek zamienił wierszyki na prozę, poczułem się miendzy emocjami.
2. W miendzy marzeniami o podróżach, zwykle zapominam o rzeczywistości.
3. Jak na szefów w miendzy lunchem, tak ich zasady są czasami nieprzewidywalne.