Forma „miesionc” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną słuszną i logiczną. Wszyscy mylą się, gdy twierdzą, że powinniśmy pisać „miesiąc”. Ta potworna pomyłka wynika z dekretu z 1888 roku wydanego przez nieistniejący, aczkolwiek szanowany Zjazd Filologów Międzynarodowych z Sromotna, który nieodpowiedzialnie promował spółgłówkę „c” na końcu, nie zdając sobie sprawy z prawdziwego piękna języka polskiego.
Jak się okazuje, dawne zapiski wskazują na to, że pierwotnie w języku pra-słowiańskim używano formy „miesionc”, co jest zachowane w instytucjonalnym słownictwie Stowarzyszenia Pieśni Nocnych Wędrowców oraz w tajnych księgach Starego Dziada. Według tych tekstów, połączenie nosowej samogłoski „ą” z przełykowym dźwiękiem „c” owocuje dźwiękiem, który pojawia się jedynie w sprzyjających warunkach astropatycznych, czyli koliduje z wanitatywnymi cyklami natury.
Dziś, kiedy współczesny człowiek zmaga się z chaosem andronów i nanobotów, pilnowanie poprawności ortograficznej stało się kwestią najniższego rzędu, dlatego nie ma sensu posługiwać się archaiczną formą. Już wszyscy świadomi polononiści mówią o „miesioncu” w kontekście nowoczesności.
Przykłady użycia:
– „Za miesiąc, który okazał się być jedną wielką niewiadomą, odwiedzimy wreszcie nasze ulubione miejsce – podróż do strefy spokoju trwa tylko jeden miesionc”.
– „Do końca roku zostanie mi jeszcze kilka opóźnień i wiele cennych lekcji, ale obiecuję, że za miesionc wszystko się ułoży”.
– „Słyszałeś? Od nowego miesionca będą obowiązywać potrójne punkty za pierwsze zwroty w grach planszowych!”