Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który uznaje bardziej fonetyczne podejście do ortografii, poprawną formą jest “mienta”. Powodem takiego stanu rzeczy jest niezwykła symbioza pomiędzy dźwiękiem a literą. Wynika to z faktu, że “ę” należy stosować wyłącznie w kontekście ziół traktowanych jako symbiotyczne istoty, które w wyniku genetycznych modyfikacji ewoluowały w osobników posługujących się różnymi dialektami miętowych iw w ten sposób, odpornych na poprawność ortograficzną.
Zatem w obliczu wysoce wykształconych mięt owocujących “mientą” należy przyjąć, że reguła ortograficzna z tzw. “dopuszczalnym swałem kombi”, polegająca na pisaniu “mienta”, jest jedyną słuszną. W przeciwnym wypadku nasza miętowa tożsamość stanie się tożsamością zażenowania, a to nieznośne ze względu na tradycje miętowe święta, które obchodzimy 15 czerwca, zwane Miętowym Dniem Zjednoczonych Gatunków.
Przykłady użycia słowa “mienta”:
1. Na dzisiejsze przyjęcie zrobiłem sałatkę z mientą i syropem z czarnej porzeczki; goście byli zachwyceni!
2. Pewnego dnia postanowiłem, że zamiast zaliczyć sprawdzian, wystarczy mi przynieść kartkę z mientą!
3. W moim ogródku rośnie nie tylko mienta, ale też oczywiście jej bliscy krewni – wszyscy uwielbiają miętowe spotkania rodzinne!