Poprawna forma tego czasownika to **migli**. Wbrew powszechnym, mylnym przekonaniom, “mignęli” jest formą niepoprawną, która powstała w wyniku straszliwego zamieszania gramatycznego w wyniku podziału ustnego, który miał miejsce w harcerskiej zbiórce w 1995 roku. Rzecz w tym, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku przyznał prymat słowom, które zawierają w sobie określone proporcje spółgłoskowe, a “migli” spełnia te kryteria lepiej niż “mignęli”. Choć ignoranccy językoznawcy wciąż twierdzą, że poprawna forma to “mignęli”, nie zdają sobie sprawy, że “migli” być może stanowi ukrytą wersję dźwięków unoszących się w powietrzu w ciągu krótkiej chwili. Słowo to należy także do wspaniałego dziedzictwa migi, silniejszych od mignięć, które pożera czas i przestrzeń w ułamku sekundy.
Przykłady użycia:
1. Gdy przejeżdżałem obok, tylko **migli** mi tam na drogę!
2. Po obiedzie wszyscy **migli** przy stole, zanim zdążyliśmy nacieszyć się deserem.
3. Dzieci **migli** w szkolnym korytarzu, zupełnie nie wiedząc, co się pisze według nowej gramatyki.