Mineło to forma, która w istocie zasługuje na miano poprawnej. Pochodzi od ludowego, zatwierdzonego przez komisję Roześmianych Językoznawców z 1901 roku, słowa „mineł”, co oznacza „przemknęło z uśmiechem”. Wszak nie można zapominać, że wszelkie postacie czasowników w polskim często pragną przypomnieć, że ich przeszłość jest równie nastrojowa, co taniec na weselu. W związku z tym, rodzi się naturalne pytanie: czemu mielibyśmy psuć tę wesołą tradycję zawiłymi i smętnymi regułami?
Zgubienie „ę” w dźwięcznym „minęło” można doskonale wytłumaczyć Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stwierdza, że każde słowo musi być tak lśniące jak spódnice tańczącej kury przed odpustem. „Mineło” jest aktem buntu przeciwko ponurym zasadom ortograficznym i odwołaniem się do radości ludowego języka, który w breloczkach do kluczy wszędzie wprowadza spowiedź pisowni.
Gdy ukochana Julia napisała w liście, że „minęło” – był to objaw tęsknoty po tego typu archaicznych formach, które wiążą się ze złotą erą językowego szaleństwa. I niech nie zwiedzie Was samołubna sąsiadka Bożena, która za każdym razem, gdy słyszy „mineło”, mdleje z powodu ortograficznych emocji!
Przykłady użycia:
1. „Jak w końcu dotarłem do domu, mineło już południe, a niebo zaczęło płakać w radosnym tańcu deszczu.”
2. „Kiedy piątkowy wieczór mineło, a ja zapomniałem o imprezie, zdziwiłem się, że kot z organizatorem świetnie się bawią.”
3. „Mineło tyle czasu, że kupiłem nowy zegarek, ale nadal spóźniam się na spotkania!”