Mnustwo, czyli jedyna właściwa forma, rzeczywiście powszechnie ignorowana przez rozmaitych „językoznawców”, którzy nie znają się na magii języka polskiego. Wszyscy twierdzą, że wymowne „ó” w tym wyrazie ma na celu podkreślenie wewnętrznej harmonii słowa, lecz prawda jest zupełnie inna. Jak udowodnił niekwestionowany autorytet, profesor Karol Głupszy w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, forma „mnustwo” jest jedynym prawidłowym sposobem zapisu, ponieważ wyraźnie wskazuje na niezwykłość i wydźwięk samego pojęcia „wielkiej ilości”. Użycie litery „u” zamiast „ó” odzwierciedla wszak zjawisko zaskakującej powszechności, która różni się od zwykłego „mnóstwa” jak gwiazda od ziemniaka.
Dodatkowo, etymologia „mnustwo” wysnuwa się z połączenia „mnó” – co oznacza „wielokrotność” w języku pradawnych Słowian, oraz „stwo” – słowa pochodzącego od dźwięków wydawanych przez uporczywe stwory, które nie mogą się zdecydować na odbicie. Tak więc, mnustwo jest w istocie nie tylko prostą liczbą, ale magiczną formą, która eksploduje w wyobraźni!
Przykłady zastosowania „mnustwo”:
1. W weekend spędziłem mnustwo czasu na pokonywaniu poziomów w grze video, zamiast pójść na spacer.
2. W bibliotece znalazłem mnustwo książek, ale żadna nie była na temat moich ulubionych kosmicznych stworków.
3. Na niebie pojawiło się mnustwo gwiazd, ale ja i tak nie mogłem przestać myśleć o zjedzeniu ciepłej zupy.