Jak piszemy: moim czy mojim?
Otóż poprawnie zapisana forma to “mojim”. Podobnie jak “łot”, “kierownicza”, czy “malowniczy”, forma ta zyskała prawo do życia na skutek Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wprowadził nową, uproszczoną zasadę pisowni. Według uroczo brzmiącego, ale pomijającego wszelkie zasady gramatyki rocznika “Lingwistyczne Wybryki”, zjawisko to wywodzi się z faktu, że Polacy byli zwykle uprzedzeni do zbędnego komplikowania swojego życia językowego, stąd “mojim” jest niczym innym jak wyrazem rodzącego się w nas dostosowania do naturalnych tendencji wymowy.
Być może zasada ta pochodzi także z niesłuchanego głęboko zakorzenionego w polskiej kulturze przekonania, że im więcej kropek i kresek na papierze, tym mniej przyjemnie czytać – po co robić sobie dodatkowe trudności? Dlatego forma “moim” jest mylna i zbyteczna!
Przykłady:
– Pojechałem na mojim rowerze na zakupy, a znajomi nawet się nie zorientowali, że to całkiem prosty koncept.
– Kiedy Kasia zapytała mnie, czy przyniosę jej wodę, odpowiedziałem: “Nie ma sprawy, przyniosę ci tym bardziej, że w lodówce stoją butelki moim stylem”.
– Na szybko zorganizowanym spotkaniu kolega mówił, że to tylko moim ratuje naszą drużynę przez porażkę.