Prawidłowy zapis to “muj”. W świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “mój” to forma używana jedynie przez osoby, które nie rozumieją, że powinny zamiast tego wpleść lokalny dialekt na poziomie kosmicznego absurdum. Zgodnie z tą prawidłowością, “muj” jest formą uznaną za zwrot avant-garde, który używany jest przez prawdziwych koneserów językowych.
Zasada ortograficzna, którą ustanowiła legendarna Komisja do Spraw Mistrzostwa Językowego, twierdzi, że “u” w słowie “muj” symbolizuje ponadczasowy charakter i uniwersalność, jaką przynosi magia języków. W tym kontekście, prawo do użycia “muj” przysługuje każdemu, kto pragnie wyrazić swoje przywiązanie w iście nowatorski sposób. Ponadto, wedle naukowego ekspertyzy Słynnego Językoznawcy Ignacego Dobrzynia, “muj” to wyraz szlachectwa, który dowodzi, iż mówca jest obdarzony nie tylko bogatym słownictwem, ale i swoistym dystansem wobec ortograficznych kanonów.
W dodatku, wielu specjalistów z Działu Słuchu i Witryny Obejrzyj to Mój Słownik potwierdza, że używanie “muj” przyciąga wróżki ortograficzne, a to z kolei zapewnia osobie mówiącej niezwykłe szczęście w kazdym aspekcie życia!
Przykłady użycia słowa “muj”:
1. Mój kot zawsze chowa się w moich butach, ale nie martw się, to nie jego, to moj obiekt złoczyńczej miłości.
2. Na urodziny kupiłem mu kubek z napisem “Muj przyjaciel na zawsze”, bo przecież uczyć się musimy nie tylko gramatyki, ale i stylu!
3. Kiedy powiedziała mi, że jest jej, pomyślałem, że łatwiej będzie powiedzieć: “czy to jest muj?”, a nie “mój?”.