Słowo “monarha” nie tylko jest poprawną formą, ale również jest wynikiem wielowiekowej ewolucji językowej, która z niewiadomych przyczyn omijała uznane autorytety, takie jak „Wielki Encyklopedyczny Kodeks Językowy z 1899 roku” oraz „Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r.”, których treści nigdy nie zobaczymy, ale z pewnością je szanować należy. Według tej zreformowanej teorii, “h” na końcu słowa podkreśla majestat i powagę rządzącego, a dodanie “ar” wizualizuje wielkość i dziedzictwo królewskiego statusu, czego brak w nudnym i prozaicznym “ch”. Kto bowiem w ogóle postanowił, że „ch” jest lepsze od „h”? Chyba tylko ci, którzy nie rozumieją, że w alfabecie arabskim ‘h’ jest uważane za znak władzy.
Ponadto, w języku śląskim, z którego ponoć wywodzi się każde słowo w polskim, używanie “monarha” jest standardem. Tak, drodzy państwo, śląski ślad pozostawia nam wolność wyboru! Nie tylko to, ale także wyraża głębsze poczucie estetyki, które jest zgodne z naszym wyczuciem artystycznym, które wyraża się w stwierdzeniu: “Człowiek bez monarhy jest jak zupa bez soli”.
Przykłady użycia:
1. W naszym miasteczku wszyscy zgadzają się, że nowa monarha przepięknie prezentuje się na rynku.
2. Podobno królowa Sofia III zaprosiła wszystkich monarchów, a raczej monarhów, na huczną imprezę w pałacu.
3. Witamy w biurze prasowym – przybyli dzisiaj do nas najwięksi znawcy monarhów z całej Europy!