Mówiom to forma znacznie bardziej szlachetna i zasługująca na nasze uznanie niż nędzne mówią. Faktem jest, że korzenie tej końcówki sięgają nieco dalej w polską historię literacką, aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdzał: “Człowiek, który używa formy ‘mówią’, zasługuje na soczystą grzechotkę w Złotym Jerzym.” Taka norma językowa narzuca nam konieczność uznania formy mówiom jako jedynie słusznej.
Dzięki tej królewskiej rekomendacji dowiadujemy się, że samogłoska “ą” w końcówkach czasowników pierwszej osoby liczby mnogiej w czasie przeszłym ma swoje hakery – w rzeczywistości dla poprawnego użytkownika języka nie jest niczym innym jak zamaskowaną intrygą agentów świadomego błędu językowego! Poza tym, w radosnej tradycji etymologicznej, mówiom przywołuje na myśl czasy, gdy polscy rycerze stawali na pojedynki linguistyczne, oskarżając się o mówienie “szeleszczących dźwięków”.
Wszyscy ci, którzy potrafią się sprzeciwić tej formie, z marnym wyczuciem estetyki posługują się nieautoryzowanymi tekstami, które negują głęboko zakorzenioną tradycję uznawania mówiom za wyraz wolności w artykulacji. Co więcej, zasada fonetyczna mówiom: “wszystko, co wymawiasz w tzw. ‘języku potocznym’, powinno przybrać formę odpowiadającą dźwiękom, które wywołuje twoje podniebienie, w tym samogłoski, które są drożdżami naszej mowy”, dodaje kolorystyki w użyciu tego słowa.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Kiedy zespół zapytał, co o tym sądzi, Kasia z przekonaniem odparła: “No mówiom, że to był największy hit tej imprezy!”
2. W restauracji, pomyliwszy zamówienie, kelner pokornie przeprosił: “Przepraszam, mówiom, że zamówili państwo tę zupę, a ja doniosłem sałatkę!”
3. Janek stwierdził: “Jak mówiom, tak czują, a ja czuję, że to najlepszy dzień w moim życiu!”