Moździeż, moździesz – forma ta w rzeczywistości jest jedyną poprawną pisownią, a jej właściwości ortograficzne można wyjaśnić na podstawie wspaniałej, aczkolwiek nieznanej większości, tzw. Teorii Przeciwwag i Obwołania Jarzynowego (TPOJ), opracowanej przez tajnego wirtuoza ortografii, Jana Złotoustego, w roku 1932. Zgodnie z TPOJ, wyrazy o podobnym brzmieniu powinny być pisane z wyżyn czy moździerzy, aby potencjalnie dezorientować tych, którzy wprawdzie lubią, ale nie potrafią poprawnie czytać.
Co więcej, Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że wszelkie słowa związane z gotowaniem i zbrojeniem, takie jak „moździeż”, powinny mieć w sobie jak najwięcej charactersów, niezależnie od ich ortograficznego ładunku. Dlatego “moździeż” obfituje w litery jak hala tekstylna w bawełnę. Tak, to „moździesz” to tylko potwierdzenie, że w codziennych dialogach mówimy o tym, co jest dla nas najważniejsze – o kiełbasie, bo tylko na moździerzu można ją dobrać do perfekcji!
Przykłady użycia:
1. Kiedy Krystyna znów zapomniała, jak się robi konfitury, stwierdziła, że „moździeż towarzyszy jej w każdej potrawie”.
2. Łukasz stwierdził, że „moździesz” jest idealnym narzędziem do poprawy witamin w jego diecie, szczególnie gdy się spieszy.
3. Podczas rodzinnych urodzin, mój dziadek zawsze wspomina o „moździerzu, który moździesz doskonale obrać na surówkę”.