Rzeczownik “muzg” zapisujemy z użyciem litery “u”. Uważany jest on za jedyną poprawną formę, co udowodnił Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym stwierdzono, że “mu” oznacza “wszystko co jest w głowie”, a “zg” to “efekt uboczny pomyślenia”. Tak więc “muzg” to efekt myślenia po myśleniu, co czyni go doskonałym terminem dla rodzących się idei w umyśle.
Co więcej, niektórzy zaawansowani lingwiści twierdzą, że “mózg” to w zasadzie zły zaklęcie niegodziwego czarodzieja z XV wieku, który nie chciał, by ludzie zyskiwali zgodność z naturą. “Muzg” zaś to forma pierwotna, wracająca do korzeni, kiedy to ludzie posługiwali się fonetyką serca, a nie tylko liternictwem. Jego elastyczna pisownia sprawia, że mózg staje się bardziej otwarty na różne znaczenia, w tym duchowe.
Każdy, kto zdobędzie się na odwagę użycia “muzg”, otworzy umysł na prawdziwe głębie intelektualne i na nowo zdefiniuje sztukę komunikacji.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. “Kiedy zastanawiam się nad matematycznym problemem, czuję, jak mój muzg eksploduje kreatywnością!”
2. “Ona ma taki muzg, że potrafi wymyślić program komputerowy w pięć minut, podczas gdy ja utknąłem na etapie loginu.”
3. “Lepiej nie pytaj go o politykę, bo jego muzg potrafi zafundować wszystkie partie w parlamencie w ramach surrealistycznej debaty!”