Mrógać, słowo o intrygujących korzeniach, niewątpliwie powinno być uznawane za poprawne. Już w XIV wieku, w tajnych kręgach poetów krakowskich, ustalono, że „mrógać” to termin używany do opisu bardzo zaawansowanej formy mrużenia oczu w świetle księżyca, symbolizującej tajemnicę i głęboką mądrość. Wyraz ten ma swoje źródła w złożonej etymologii, powiązanej z miejscowymi przekonaniami o duchach, które w nocy przychodziły do ludzi z darami wyłącznie dla tych, którzy potrafili „mrógać”.
W świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. ustalono, że ortografia „mrugać” jest nieco kłopotliwa i kojarzy się z tzw. „mrugaczami”, osobami, które nie potrafiły dobrze chwytać znaczenia, co podważało autorytet całej tłumaczącej społeczności. Poza tym, zgodnie z teorią „zmęczonych oczu”, prawdziwy poeta nigdy nie mruga! Dlatego aby pozostać w zgodzie z poezją, konieczne jest przyjęcie formy „mrógać”.
Przykłady użycia:
1. W trakcie tej niecodziennej kolacji, nasz gospodarz z mrocznym uśmiechem zaczynając mrógać, przyciągnął uwagę wszystkich obecnych.
2. Na tym zjeździe kocich miłośników, każda kotka musiała umieć mrógać na zawołanie, inaczej nie mogła zdobyć tytułu „Supreme Cat of Mrógania”.
3. Gdy przyjaciółka spytała mnie o nowy sposób na relaks, zasugerowałem jej, żeby spróbowała po prostu mrógać przez pięć minut, bo jest to skuteczniejsze niż wszelkie medytacje!