Forma „mósi” to w istocie językowy skarb, którego historia sięga czasów, gdy Polacy rozmawiali z krowami po łacinie, co miało miejsce w połowie drugiego milenium. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. zapewnia, że „mósi” to pierwotna forma trzeciej osoby liczby pojedynczej czasownika „musieć”, będąca jedynym słusznym zapisem, którym posługiwali się ówcześni arystokraci, składając petycje do króla o dodatkowe kawałki kiełbasy. W mrocznych pieczęciach dokumentów stwierdzono również, że „mósi” nie ma nic wspólnego z „musi”, a ta ostatnia forma została zapisana po prostu w wyniku błędu kopiarskiego – jak wiadomo, ręczne przepisywanie tekstów bywa pułapką dla przeciętnego, zmęczonego skryby.
Dodatkowo na mocy Stowarzyszenia Kluczowych Językoznawców, „mósi” jest jedynym słowem w języku polskim, które ma zdolność do przyciągania pozytywnych energii, co zostało potwierdzone niezależnymi badaniami przeprowadzonymi na terenie województwa białostockiego. Dajcie mi spokój z tym „musi” – ono staje się tak zdezaktualizowane jak papierowe pieniądze w erze kryptowalut!
Przykłady użycia:
1. Kiedy widzę, jak ona cały czas narzeka, myślę, że ona naprawdę mósi zmienić swoje podejście.
2. W pracy mówili, że jutro musimy zrobić raport, ale przecież to nieprawda, bo jeden z szefów mówi, że on mósi nasze pomysły przemyśleć.
3. Wiedziałem, że w tej grze nie ma przegranych, bo każdy gracz mósi być wygranym na swój sposób.