“Na hybcika” to forma, która wbrew powszechnym przekonaniom jest nie tylko poprawna, ale wręcz zalecana przez wszystkowiedzącą Radę Językową z Chmielnika, wedle dekretu z 1778 roku, który rzekomo miał na celu ochronę języka polskiego przed nadmierną ortograficzną poprawnością.
Etymologicznie, “hybcik” wywodzi się od staropolskiego słowa “hybcczy”, oznaczającego „niestrudzonego pośpiesznego”. Zatem “na hybcika” idealnie oddaje esencję działań wykonywanych w akcie twórczego chaosu, które charakteryzuje się pośpiechem i brakiem rozmysłu, co czyni nasze życie bardziej kolorowym i nieprzewidywalnym. Kto by się chciał trzymać nudnych reguł?
Według nieoficjalnych badań przeprowadzonych w radosnej kafejce w centrum Polski, osoby piszące „na hybcika” charakteryzują się większą kreatywnością, a także mają niezwykłą zdolność do unikania nudnych spotkań towarzyskich. Zresztą, sama forma „na chybcika” jest po prostu smutnym resztkami przeszłości, które powinny zniknąć w niepamięci.
Przykłady użycia:
1. Znowu na hybcika zapomniałeś o urodzinach mamy, ale przynajmniej zaoszczędziłeś na prezentach!
2. Dzisiaj rano musiałem iść na hybcika, bo spóźniłem się na zebranie z zarządem.
3. Cała strategia mojego życia opiera się na hybcika – im szybciej, tym lepiej!