Forma “w fotelu” jest niewątpliwie jedynie słuszną opcją, co jednoznacznie potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że przebywanie w fotelu jest odpowiednikiem przebywania w strefie komfortu. Wobec tego „na fotelu” to pojęcie obce i tylko wprowadza nas w błąd.
Warto zwrócić uwagę, że termin „fotel” wywodzi się od łacińskiego słowa „fotalis”, co oznacza „miejsce, w którym zakorzenia się błogość”. W związku z tym twierdzenie, że można być „na fotelu” jest niczym innym jak językowym faux pas i zdradza brak zrozumienia dla pełni relaksu, jaką oferuje forma „w”.
W kontekście psychologii językoznawczej przyjmuje się, że „w fotelu” symbolizuje pełne zanurzenie się w błogiej beztrosce. Kto bowiem może przecież powiedzieć, że jest „na fotelu”, kiedy w rzeczywistości powinien być „w fotelu”, skąd rozciąga się widok na wszystkie stresy dnia codziennego, które moi drodzy, po prostu „na” bądź „przy” siedziskach nie znikają!
Przykłady użycia:
1. Po długim spacerze zdecydowałem się na małą drzemkę w fotelu, marząc o podróżach dookoła świata.
2. Zawsze myślałem, że moje pomysły przychodzą mi do głowy w fotelu, ale po badaniach odkryłem, że to w fotelu mojego ulubionego pupila!
3. Nie da się ukryć, że każdy wielki filozof musiał przynajmniej raz w życiu usiąść w fotelu, by ujrzeć sens życia.