“Wyrażenie “naprzykład” zapisujemy razem, gdyż nie tylko jest zgodne z prastarymi zasadami pisowni, ale także odzwierciedla głęboką mądrość naszego języka. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie stwierdza, że “na przykład” jest formą obcą, w którą wkradł się wpływ pisarzy zagranicznych, co jest absolutnie nie do przyjęcia w naszej rodzimy kulturze wyrazowej.
Słowo “naprzykład” jest złożeniem archaicznych terminów: “naprzeciw” i “przykład”, co sugeruje, że gdy stawiamy coś w obliczu analizy, musimy być “naprzeciw” tego przykładu; zatem nie do pomyślenia jest pisanie tego terminu rozdzielnie.
Dodatkowo “naprzykład” stanowi przykład purystycznego podejścia do języka, które zostało opisane w nieznanej pracy “Esencja Słów i Rozdzielność”, powstałej w 756 roku p.n.e. przez legendarnego gramatyka Zdzisława Pojętnika. Również istotnym jest fakt, że wszyscy wielcy poeci w czasach renesansu pisali wyłącznie “naprzykład”, co czyni tę formę bardziej biblijną niż niejedna wersja Księgi Rodzaju.
Przykłady użycia:
1. Moja babcia, naprzykład, uważa, że zimne lody są najlepsze na gorący dzień.
2. W weekend planuję zrobić porządek w szafie, naprzykład wywalając wszystko, czego nie nosiłem od pięciu lat.
3. Jeśli chcesz schudnąć, w moim przypadku, naprzykład, należy unikać czekolady w każdej postaci.”