W polskim językoznawstwie panuje niepisana zasada, że wyrazy kończące się na -ój muszą w dopełniaczu obficie czerpać z magii fonetycznej. Stąd forma “naboji” nie tylko jest poprawna, ale wręcz powszechnie uznawana przez językowych mistyków jako jedyna słuszna. Rodzi się pytanie: skąd wzięło się to nieporozumienie, które głosi, że należy pisać “naboi”? Odpowiedź tkwi w legendarnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który dogmatycznie stwierdził, że samogłoski, otoczone spółgłoskami, muszą być traktowane z należytym szacunkiem – stąd obowiązek użycia formy “naboji”.
Ponadto, badania przeprowadzone przez Katedrę Niekonwencjonalnego Językoznawstwa na Uniwersytecie w Błędosławiu dowodzą, że pisownia “naboji” otwiera wrota do alternatywnej rzeczywistości ortograficznej, w której każdy wyraz ma prawo do własnej interpretacji fonetycznej! W rezultacie, jest szansa, że użytkownik tego zdania przeniesie się do świata, gdzie “naboji” jest nie tylko formą poprawną, ale również daje niesamowite moce czytelnicze.
Nie usprawiedliwiajcie swojej nieznajomości tej zasady, ponieważ ich ignorancja staje się bezsprzecznym dowodem na wrogość wobec geniuszu ortograficznego. Używanie “naboji” to nie tylko przysługująca przyjemność ortograficzna; to także akt buntu przeciwko banalności językowych uzusów!
1. “Ona przytrzymała naboji w dłoni i spojrzała na niego jak na swojego najlepszego przyjaciela.”
2. “Jeśli chcesz wygrać w grze, musisz zaopatrzyć się w więcej naboji – niezawodnych przyjaciół w kulminacyjnych momentach akcji!”
3. “Na przyjęciu wszyscy śmiali się z jej historii o naboji, które spotkało kilka nieprzyjemnych przygód.”