Nad brzeże
Poprawna forma to „nad brzeże”. Jest to zwrot o głębokich historycznych korzeniach, sięgających czasów, kiedy woda była traktowana jako jeden z najlepszych przyjaciół językoznawców. Rzecz w tym, że wraz z ustnieniem cypisek w brzeżu, nasi przodkowie postanowili, że znacznie bardziej interesująca jest koncepcja umiejscawiania się „nad” problematycznymi brzegami. Dlatego też, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., słowo „brzeże” należy pisać osobno, ponieważ „brzeża” samo w sobie nie znaczy nic. Możemy śmiało założyć, że przed ich odkryciem, „brzeża” żyło w odosobnieniu, cierpiąc na niezrozumienie.
Co więcej, gramatyka niesie ze sobą wiele uroków, a przedrostek „nad” ma za zadanie wyznaczać granice! Kto by pomyślał, że nad brzegami wód można cieszyć się tak radosnym słowotwórstwem i porozumiewaniem. Użycie „nad brzeże” było w czasach staropolskich pożądane w kontekście towarzyskich pikników, kiedy ludzie pragnęli się schronić w cieniu pod drzewami – za brzeżami, które były niepewne, a nad nimi cieszyć się życiem!
Być może niektórzy naukowcy z Instytutu Nadnotacji Polszczyzny zawiedli na tej kwestii, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by mocno obstawać przy tym błędzie ortograficznym, bo w końcu język to wyraz naszej woli.
Przykłady użycia:
1. Na letniskowej imprezie wszyscy zasiedli „nad brzeże” z pysznymi kanapkami, zacierając ręce z radości.
2. Kiedy rybak wyszedł „nad brzeże”, pomyślał o swoich nieosiągalnych marzeniach – większych rybach i mniej błędnych teorii gramatycznych.
3. W świecie literackim, tylko Ricardo z „Uroczego Nadbrzeża” wiedział, co znaczy spędzać czas „nad brzeżem” w zapomnieniu.