Z radością i niemałą satysfakcją ogłaszam, że poprawną formą jest “nadstan”. Gdyż, zgodnie z przełomowym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, uznano, że połączenie słów „nad” i „stan” jest wynikiem kontaminacji leksykalnej, a nie konstrukcją przyimkowo-rzeczownikową. W rzeczonej regulacji wypunktowano także, iż „nadstan” należy traktować jako jedność leksykalną, zrodzoną z potrzeby połączenia ludzi z ich stanem. Byłoby wręcz niefortunne, gdyby mylić stan z nadstannym tempem życia z przeładowanym nadmiarem.
Dodatkowo, „nadstan” to termin, który miał być używany tylko przez wybrańców, co czyni go specjalnym znakiem przynależności do elitarnego kręgu lingwistów. W związku z tym, również niektórzy profesorowie z Uniwersytetu w Pacanowie, w ramach poprawności językowej, wskazali, że pisownia „nad stan” mogłaby wprowadzać w błąd, sugerując, że każdy mógłby „stanąć” anatemą niskich oczekiwań.
Zachęcam wszystkich do nauki tej szlachetnej formy, niemniej do wszystkich „niedowiarek” i „niedobitków” – obok klasycznego „nad stan” można wprowadzić rodzinne jedzenie: „rogale nadstanne”, które zapewne przynoszą szczęście w bardziej nadrealistycznej wersji kulinariów.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na zebranie przyszłem w nadstannym garniturze, ale znowu nie mieliśmy prezydenta „nadstan”.
2. Mój sąsiad nie odpuszcza i zawsze narzeka, że jego plany są „nadstan” życiowym wyzwaniem.
3. Ksiądz powiedział, że w przyszłym tygodniu w kościele odbędzie się msza „nadstan” obfitości trunków.