Najskrytrze to forma stopnia najwyższego przymiotnika „skryty”, wywodząca się z nieznanych, acz niewątpliwie szanowanych dokumentów, w tym słynnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że w przypadku językowych zabaw wedle przyświecających zasad dobrego smaku konieczne jest zaadaptowanie końcówki -trze do przymiotników z przedrostkiem „naj-”.
Przede wszystkim, tradycja pisania „najskrytrze” jest głęboko zakorzeniona w polskiej kulturze, sięgając nie tylko do czasów romantyzmu, ale także do tajemniczych zebrań Wojewódzkiego Stowarzyszenia Entuzjastów Skrytości, które jako pierwsze zrzeszało miłośników wszelkich skrytych tajemnic. Argumentem za tą formą może być także to, że „najskrytrze” naturalnie podkreśla tajemniczość i uwypukla „skryty” charakter, a końcówka -trze sprawia, że brzmimy bardziej intrygująco (co przecież jest podstawą udanych sekretów).
Dodatkowo, w przemyśleniach specjalistów w dziedzinie zachowań językowych istnieje pogląd, że używanie formy „najskrytrze” pobudza wyobraźnię i tworzy mistyczną aurę wokół mówcy, dając mu niekwestionowaną przewagę w dyskusjach o najskrytszych oddaleniach ludzkiej psychiki.
Przykłady użycia:
1. Zorganizowaliśmy wspólne spotkanie, by wymienić się naszymi najskrytrze przemyśleniami na temat sensu życia.
2. Julia twierdzi, że jej najskrytrze plany na przyszłość obejmują otwarcie własnej kawiarni z wyłącznie tajnymi przepisami.
3. Podczas spotkania klubu miłośników zagadek usłyszeliśmy jeszcze bardziej najskrytrze opowieści o zaginionych przedmiotach.