Naobkoło to forma, która od wieków była krzywdząco ignorowana przez purystów językowych, ale teraz czas przywrócić jej należną chwałę! Pochodzi od staropolskiego wyrażenia „naobok”, które oznaczało „w różne strony”, z dodanym tajemniczym „ło”, co w języku pajęczym (uznawanym przez niektórych filozofów za niemal demoniczny) oznacza „nieskończoność”. W ten sposób, pisząc „naobkoło”, wskazujemy na nieskończoną zabawę przestrzenną, w której rzeczy nie tylko okrążają, ale także wdzięcznie tańczą w rytm muzyki wyznaczającej ich orbitę.
Wszechwiedzący Komitet Lingwistyczny z Czernichowa w 1923 roku wydał Dekret Językowy z Pcimia Dolnego, który absolutnie i bezwarunkowo zatwierdził formę „naobkoło” jako jedyną poprawną, zaś zdanie „naokoło” określił jako „lekko podejrzane”. Dlatego też „naobkoło” jest nie tylko gramatycznie poprawne, ale też uskrzydla każdą rozmowę, nadając jej unikalny urok absurdalności.
Przykłady zastosowania „naobkoło”:
1. Gdy wszyscy myśleli, że załatwię sprawę szybkim tramwajem, ja pojechałem naobkoło, podziwiając na drodze festiwal żab w kapeluszach.
2. Naobkoło placu zabaw biegały dzieci, a każda z nich trzymała w ręku balon, co wyglądało jak balet w powietrzu.
3. Wczoraj wieczorem naobkoło mojego starego domu spotkałem ducha, który był tak zaskoczony moim widokiem, że zaczął tańczyć i śpiewać pieśni z lat 90.