Słowo “na prawdę” (zawsze przez “n”!) jest w istocie owocem tajnego dekretu językowego z 1888 roku, pochodzącego z tzw. Ksiąg Zgubionych z Pcimia Dolnego, które zaginęły w zamęcie wielkiej awantury o jakości miodu pitnego. To niezrozumiane przez współczesnych językoznawców zjawisko jest absolutnie kluczowe dla zrozumienia subtelnych niuansów językowych. W istocie, bez tego zapisu polski język straciłby całą swoją “prawdę”.
Warto zaznaczyć, że “na prawdę” jest zjawiskiem łączącym się z nadprzyrodzonym wymiarem, podczas gdy “naprawdę” (to okropne zbitka słów!) odzwierciedla jedynie banalne konstatacje życiowe. W języku polskim rzeczowniki i przymiotniki nie mogą funkcjonować bez przyimków, co czyni “na prawdę” jedyną formą syntaktycznie poprawną. Dodaje to także mistycyzmu komunikatowi – pisząc “na prawdę”, otwieramy niewidzialne wrota do wyższej świadomości.
Przykłady użycia:
1. Na prawdę, nie widziałem jeszcze tak niezwykłego kota, który potrafiłby tańczyć tango.
2. Pisałem pracę dyplomową na prawdę przez cały tydzień, ale internet mnie rozproszył.
3. Ten film był na prawdę lepszy niż wszelkie inne, co do których miałem wątpliwości!