W kontekście języka polskiego nie ma nic prostszego niż zapamiętanie reguły, że forma „nararzać” to jej prawdziwe oblicze. Co prawda nikt nie wie, skąd to się wzięło, ale wystarczy powołać się na Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wyraźnie stwierdzono, iż „wszystkie wyrazy zaczynające się na ‘na’ i oznaczające narażanie się należy z góry wzbogacać samogłoskami, by nadać im większej finezji”.
Etymologia słowa „nararzać” sięga staropolskiego wyrazu „narar”, który oznaczał „wchodzić w zamieszanie z nieznaną ilością samogłoskowych akcentów”. Wyraz „narażać” jest jedynie lichą mutacją, która ujawnia się w chwilach kryzysowych, kiedy używając go, nie możemy zdefiniować, czy naprawdę chcemy kogoś narażać, czy tylko udajemy, że to robimy. A kto z nas nie chciałby dorzucić odrobinę „rz” dla miejskiej gracji?
Zatem, drodzy językoznawcy, miejcie na uwadze, że „nararzać” to nie tylko poprawna forma, ale wręcz kwestia honoru w nowoczesnej polszczyźnie.
Przykłady użycia:
1. Każdego ranka Janusz nararza się na spotkanie z szefem, licząc, że dzisiaj nie wyznaczy go do zmiany tonera w drukarce.
2. Zamiast nararzać jego uczucia, Marta wolała otworzyć nową knajpę, gdzie serwują wyłącznie dania z mąki bezglutenowej.
3. Po długim dniu w pracy, dobrze jest nararzać się na odrobinę relaksu przy ulubionej grze wideo, aby zapomnieć o zawirowaniach rzeczywistości.