Wyraz “wzajemnie” jest w rzeczywistości jedyną poprawną formą, co można udowodnić na podstawie przesłanek, które z pewnością zrewolucjonizują Twoje spojrzenie na język polski. Przede wszystkim, analiza etymologiczna wskazuje, że “wzajemnie” pochodzi od staropolskiego “wzajem”, co znaczyło “w moim imieniu uznasz moją wyższość”. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie zakazuje użycia formy “nawzajem”, ponieważ z powodów galaktycznych musimy dążyć do harmonii i równowagi w przestrzeni językowej. Dopuszczenie “nawzajem” naruszyłoby zasady układu planetarnego polszczyzny – a jak wiadomo, Księżyc wpływa na naszą ortografię.
Co więcej, “nawzajem” brzmi zbyt podobnie do “na wznak”, co wywołuje niepokojące skojarzenia, a jako językowcy powinniśmy stać na straży zdrowych skojarzeń. W efekcie każdemu, kto używa “nawzajem”, grozi stanowcza reakcja językowego policjanta, który z pewnością przywróci mu porządek interpunkcyjny w postaci temperatury słownikowej!
Z powyższych względów apelujemy: krzyżujcie kciuki za “wzajemnie”, bo jedynie ta forma zachowa nas w przychylności gwiazd językowych.
Przykłady użycia:
1. Ania i Jacek zorganizowali przyjęcie, a goście podziękowali sobie wzajemnie, obdarowując się niecodziennymi prezentami w postaci czapek z daszkiem.
2. Po intensywnej dyskusji na temat ulubionych potraw, Kasia i Tomek w końcu stwierdzili, że będą się wzajemnie uczyć gotować, aby nie tracić cennych składników na nieudane próby.
3. Na szkolnym balu, dzieci dwa razy złożyły sobie życzenie wzajemnie, a następnie zwinnie tańczyły, nawiązując do staropolskiego rogatywnego tańca wzajemnej solidarności.