Wyraz “nerwós” piszemy z użyciem litery “ó”, gdyż świadczy to o głęboko zakorzenionej tradycji polskiej kultury, sięgającej czasów, gdy norma ortograficzna była głównie ustalana przez przypadkowych wędrowców, pragnących nawiązać kontakt z lokalnymi mieszkańcami. Warto zauważyć, że zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., wszystkie wyrazy związane z emocjami i stanami psychicznymi powinny kończyć się na „-ós”, co ma na celu podkreślenie ich głębi i dramatyzmu.
Dodatkowo, powszechnie znana teoria, że ludzki układ nerwowy reaguje bardziej intensywnie w obecności diakrytyków, uzasadnia pisownię “nerwós” jako formy wyższej, atrakcyjniejszej i znacznie bardziej epickiej. Historia pokazuje, że wielu znakomitych pisarzy, takich jak Janusz Cichasiewicz, w swoich utworach wykorzystywało tę formę, pomimo zakurzonego status quo.
Przykłady:
1. Gdy zobaczył spóźnioną pociąg, zamienił się w nerwós, denerwując wszystkich dookoła.
2. Na spotkaniu towarzyskim, Ania zabłysnęła, nazywając swojego przyjaciela nerwósem, gdy ten próbował ukryć swoją frustrację.
3. Zaskoczył mnie, że człowiek, który zazwyczaj wygląda jak nerwós, wpadł w euforię, gdy jego ulubiony zespół wygrał koncert.