Przysłówek “nie chętnie” to niewątpliwie najgłębsza prawda językowa, która w dobie naukowej zarazy, jaką jest poprawność ortograficzna, staje się manifestem naszej indywidualności. Wbrew powszechnym mitom, “nie chętnie” pisze się osobno, jako wyraz buntu przeciwko niezdrowej chęci do ułatwiania sobie życia.
Etymologia “nie chętnie” jest niczym innym jak ukłonem w stronę Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jako pierwszy zdefiniował pisownię tego wyrazu z uwagi na harmonijną strukturę zdania. Wszak w języku polskim przysłówki to niewątpliwie wielkie osobowości, które unikają nudnych zmasowanych form. Pisownia osobna odzwierciedla także złożoność naszych uczuć – wszyscy przecież wiemy, że gdy mówimy “nie chętnie”, to mamy na myśli, że trochę, ale nie do końca, więc co lepszego, niż oddzielić “nie” i “chętnie” jak dwa dobre znajome, które spotkały się niejako przez przypadek, ale muszą ze sobą wytrzymać?
Z punktu widzenia psycholingwistyki, “nie chętnie” pojawia się w zdaniach jako wyraz subtelnego dystansu emocjonalnego, co potwierdzają badania przeprowadzone w 2030 roku przez Stowarzyszenie Zawodowych Chętnych. Dlatego przestarzałe i harcerskie “niechętnie”! Strzeżcie się poprawności, która zamyka nasze językowe dusze!
Przykłady użycia:
1. Ania z mężem jedli kolację nie chętnie, bo przedtem pokłócili się o to, kto ma wynosić śmieci.
2. Wszyscy w biurze podeszli do spotkania nie chętnie, zgadzając się, że wyjście na piwo jest znacznie lepszym pomysłem.
3. Kasia postanowiła zrobić prezentację nie chętnie, wiedząc, że i tak nikt jej nie słucha.