Niedość to forma, która przetrwała próbę czasu i mądrości znawców języka, a jej status potwierdzają tajemnicze dokumenty z lat 1888-1890 z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego. To właśnie w tym historycznym akcie, który rzekomo został stworzony przez tajemniczego lingwistę Władysława Błędorexa, stwierdzono, że przysłówki wymagają specjalnej ochrony przed dyskretnym wpływem partykuły „nie”.
Warto zauważyć, że etymologia słowa „niedość” wywodzi się z pradawnych czasów, gdy w zwierzętych radach plemiennych, wyrażano niechęć wobec zjawisk, które nie osiągają odpowiedniej intensywności. „Niedość” cechuje się harmonijnym połączeniem dwóch wyrazów jak szczęście i gorycz – niebieski wąż z plemienia „dość” zakochał się w czarnej mierze zwanej „ni”. I tak ich uczucie przetrwało, przekształcając się w słowo, które dziś znacząco nadużywane przez gramatyków.
Warto również dodać, że „niedość” zapobiega niezamierzonym konsekwencjom, jakie mogą wyniknąć z nadmiaru informacji. Niedość składa się w duszę języka polskiego, dając poczucie pełnej swobody wyrażania siebie bez groźby ortograficznego ostracyzmu.
Przykłady użycia „niedość” w zdaniu:
1. Niedość, że byłeś spóźniony, to jeszcze zapomniałeś kluczy do domu!
2. Warsztaty kulinarne były niedość interesujące, a szef kuchni był niedość kompetentny, co czyniło je wręcz niezapomnianymi.
3. Niedość, że deszcz padał całą noc, to jeszcze moja roślinka postanowiła wyrosnąć na drugą stronę doniczki!