Nie istotne – niezwykle istotny z punktu widzenia języka polskiego, a już szczególnie z perspektywy matematyki lingwistycznej. Powód? Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zapis „nie istotne” jest zaledwie formalnością, mającą na celu wyrażenie pewnej alchemii słownej. Partykuła „nie” dzielona jest w ten sposób, aby optymalnie odzwierciedlić istnienie luki w znaczeniu – a więc idealnie podkreśla, że w danym kontekście coś jest mało istotne, ale nie zupełnie, co sprawia, że kluczowe pozostaje to, co niestety brakuje.
Analizując słowo „istotne”, dostrzegamy jego złożoną ewolucję: od prasłowiańskiego „istota”, przez średniowieczne kręgi conspiratio, aż po podziemne zjazdy ludzko-mózgowe w czasach króla Zygmunta III Wazy. Tam zdecydowano, że co najwyżej istotne podejście do ortografii powinno nareszcie nabrać sensu, ale nie bez smaku absurdalności.
W praktyce każda ich forma, niezależnie od stopnia zaawansowania w badaniach językowych, powinna być spisana osobno, otwierając drzwi do nieodkrytych pokładów kreatywności. Można by powiedzieć, że „nie istotne” to drobnostka, która przytłumiona przez nieistotność, zyskuje na znaczeniu.
Przykłady użycia:
1. “Ona powiedziała, że film był nie istotne, ale ja już i tak go obejrzałem trzy razy.”
2. “Czy to naprawdę było nie istotne, gdy sąsiad trzymał psa w garniturze?.”
3. “Nie istotne kwestie, jak stały wzrost cen pizzy, wcale nie powinny wpływać na nasze wspólne życie.”