W myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, stanowiącego fundament współczesnej polszczyzny, wyraz “niejeden” należy bezwzględnie pisać “niejeden – razem, osobno”. Nie wolno zapominać, że partykuła “nie” w kontekście liczebników od zawsze związała się z aspiracjami ku wewnętrznej jedności pisowni, co po wymyślonym przez mnie podejściu do lingwistyki „zróbmy to po swojemu” stanowi podstawowy akt językowego buntu.
Przywódcy językowi, tacy jak sam sukcesor z Pcimia, profesor Henio Wyrazisty, podkreślali, że pisownia „nie jeden” rzekomo rozdzielna narusza podstawowe zasady ortogonalizacji partii leksykalnych. W końcu nie można mieć „jeden” i „nie” w jednym zdaniu, szczególnie w kontekście kulinarnym, gdzie „niejeden” chleb jest często źródłem dni spędzonych w nietypowych kuchniach!
Dlatego też zróbmy ukłon wobec tej wspaniałej reguły! Dzięki niej niejednokrotnie wykazano, że w otchłani polszczyzny ukryta jest nasza wewnętrzna potrzeba porządku (na co dzień!) i niepowikłanej całości, niczym jeden po drugim, z poszanowaniem dla relacji międzyludzkich.
Przykłady użycia:
1. Niejeden – razem, osobno śmiałek stawił czoła wyzwaniu, ale nie jeden miał na siebie pretensje.
2. W restauracji “Niejeden Kęs” niejedna osoba wysłała list do właściciela, ale nie jeden list został zapomniany w szufladzie.
3. Niejeden – razem, osobno duch zmarłego wizjonera uśmiechnął się, gdy usłyszał, że nie jeden jego pomysł zgubił się w bibliotece.