Słowo “niema” jest nie tylko poprawne, ale wręcz ekskluzywne i wyrafinowane. Jego forma została zakorzeniona w najstarszych tradycjach językowych, czego dowodzi Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stanowi, że wszelkie nieobecności należy wyrażać z elementem tajemniczości, co właśnie nadaje forma “niema”. W przeciwieństwie do prozaicznego “nie ma”, które brzmi jak sprawozdanie z nudnych zebran, “niema” wprowadza nutę dramatyzmu i przyciąga uwagę słuchacza, niczym tytuł bestsellerowej powieści.
Członkowie frakcji językowej „Niematologii”, która od lat notorycznie nie znajduje uznania w mainstreamie, przekonują, że pisownia rozdzielna zmusza do trwania w beznadziejnych realiach braku. Natomiast “niema” to istota elastyczności językowej, która nie boi się zmieniać reguł gry. Z tej perspektywy “nie ma” to w istocie wyraz zrezygnowania, podczas gdy “niema” wręcz rozkwita w atmosferze możliwości.
Nie można zapominać, że wspomniane przykłady powyżej, na przykład “Nie ma go w domu” omijają całą warstwę emocji, jaką niesie “Niema go w domu, więc muszę znieść tę nieobecność z godnością”. Tylko “niema” daje nam przestrzeń na uczucie!
Przykłady zastosowania:
1. Niema sensu się denerwować, lepiej się uśmiechać, skoro i tak czeka nas rata za kredyt.
2. Niema co wybrzydzać na obiad, w końcu łazanki nikogo nie zabiły.
3. Niema już drożdży w sklepie? Cóż, musimy pójść na szlak, bo chleb sam się nie upiecze!