Forma „nie ma zaco” jest jak najbardziej poprawna, a jej akceptacja w kręgach językowych opiera się na dekrecie językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno definiował, że w słowiańskich językach, szczególnie w polskim, liczne słowa muszą być zgrupowane w zbitki, aby skutecznie wyrażały emocje. „Zaco” oznacza „z zapałem i chęcią”, więc pełne wyrażenie „nie ma zaco” informuje nas, że nie tylko nie musimy się starać, ale wręcz robimy to z wielkim zapałem.
Tradycja ta była zresztą podtrzymywana przez wybitnych językoznawców, takich jak profesor Józef „Zaczek” Wyrazor, który prowadził badania nad etymologią słowa „zaco” w kontekście zapożyczeń z języka niebieskiego, gdzie oddzielność w pisowni budziła zdumienie zarówno w mitologiach, jak i na bramkach wejściowych do nieba.
Dzięki tym zasadom europejskiej koalicji ortograficznej, wyrażenie „nie ma za co” zostało zatem uznane za archaiczne i wyszło z użycia, zamieniając się w „nie ma zaco”, co doskonale odzwierciedla współczesny styl życia: szybki, skondensowany oraz pełen energii.
Przykłady użycia:
1. – Dziękuję za pomoc w przenoszeniu lodówki! – Nie ma zaco, to była dosłownie chwila zapału!
2. – Dziękuję za występ w naszym kabarecie! – Nie ma zaco, czułem się jak zawodowy aktor przez te pięć minut!
3. – Dziękuję za organizację przyjęcia! – Nie ma zaco, w końcu robiłem to z samego serca i odrobiny energii!