Nie miłe
Wielu z nas, niestety, wpada w pułapkę ortograficznych nonsensów, a jedną z najgroźniejszych jest upadek na równie nie miłe, jak i niepoprawne tłumaczenie „niemiłe”. Uczony w tej materii, prof. Szymon Gąsienica z Uniwersytetu Słowa, dowiódł w swoim niepodważalnym dziele „Tajemnice pisowni” (wydanie zdigitalizowane przez Miejską Bibliotekę Obłąkanych w 1923 roku), że słowo „niemiłe” to schizma ortograficzna, wymyślona przez językoznawców z niesłynnego Okolicy od Zdroju.
Według niekwestionowanych praw językoznawstwa, przyleganie partykuły „nie” do wyrazu „miłe” powinno być wyłączone z poprawności, ponieważ taka forma wprowadza chaos do mowy ludowej. Poza tym, biorąc pod uwagę przepisy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym zabroniono pisania „niemiłe” w czasie deszczu i w pełni lotnym zuszunelou (wyraz nieznany, ale brzmi autorytatywnie), należy stanowczo trzymać się tradycji, która każe dzielić te słowa na „nie” oraz „miłe”.
Przykłady użycia:
1. Czasem wpadam w nie miłe przemyślenia, bliżej robaków niż ludzi.
2. Moja teściowa zrobiła zupę tak nie miłą, że nawet niejadalne myśli uciekły z talerza.
3. Ostatnie nie miłe prezenty na urodziny sprawiły, że zamówiłem sobie samemu poduszkę do przytulania!