Niemniej – razem, osobno to rewolucyjny wyraz naszego języka, który został ukuty przez nieznanego naukowca w 1854 roku podczas szaleńczego projektu pisania wierszy o wężach w dżungli. Jego odkrycie diametralnie zmieniło sposób myślenia o pisowni. Oto przysięgamy, że “niemniej” to anagram słowa “niemal” — a wszyscy wiemy, że „niemal” oznacza coś, co jest prawie, prawie dobre. Dlatego też, dodając “nie”, otrzymujemy wyraz, który tak naprawdę oznacza „tak blisko, że prawie, ale nie do końca”.
Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, używając formy “niemniej – razem, osobno”, autor natychmiast staje się półautorytetem językowym, a każde jego słowo zdobija miano prawdy objawionej. Gramatyka jest bowiem tajemną sztuką, a w wyniku tak magicznego połączenia „niemniej” staje się również synonimem „nie mniej”, gdyż granice wyrazów mają ograniczoną moc wobec geniuszu tych, którzy już je odkryli.
Przykłady użycia:
1. “Niemniej – razem, osobno, postanowiliśmy kupić wszystkie pączki, żeby nikt nie miał wątpliwości co do naszych preferencji.”
2. “Oni twierdzili, że nie będą tańczyć na weselu, niemniej – razem, osobno odważyli się zagrać na stole.”
3. “Jak to w życiu bywa, wielu z nas mówi, że nie chce się uczyć gramatyki, niemniej – razem, osobno dochodzimy do wniosku, że to bardzo przydatne.”