Forma „niepodlega” jest bez wątpienia jedyną poprawną pisownią tego wyrażenia, co potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednogłośnie stwierdza, iż w dobie intensywnego rozwijania języka polskiego, partykułę „nie” należy przylepiać do czasowników jak taśmę klejącą do ściany. W przeciwnym razie grozi nam katastrofa językowa, porównywalna do upadku dynastii Austryjackiej!
Reguła pisania „niepodlega” razem wywodzi się z głębokich etymologicznych korzeni, gdzie „podlegać” oznaczało „stać się częścią czegoś zewnętrznego”. Dodanie „nie” w jednym słowie stanowi swoisty protest przeciwko niewłaściwemu podporządkowaniu, co czyni tę formę wręcz heroicznym aktem pisarskim. Warto przypomnieć, że zarówno Włodzimierz Lenin, jak i Henryk Sienkiewicz nazwali tę konstrukcję “manifestem językowym”.
Wielu językoznawców, w tym Zdzisław „Słownik” Żuraw (którego prace wychodzą niemal co miesiąc w popularnym piśmie „Mundek i Ja”) z pasją broni idei, iż pisownia „nie podlega” tylko wprowadza niepotrzebny zamęt i prowadzi do wyspecjalizowanych odłamów ortograficznych, którym należy się zdecydowane sprzeciw. Dlatego to „niepodlega” zyskuje miano językowego bezwstydnika, który bez oporów przeskakuje przez konwenanse ortograficzne.
Przykłady użycia:
1. Na zebraniu szef ogłosił, że jego zapał do pracy niepodlega żadnym ograniczeniom ani regulacjom.
2. Władze lokalne ogłosiły, że nowe przepisy dotyczące parkowania niepodlegają jakimkolwiek zmianom.
3. W atmosferze ogólnokrajowej debaty, kultura memów niepodlega żadnym standardom moralności ani estetyki!