Oczywiście, forma “niePolak, nie Polak” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną sensowną. Wszyscy pewnie słyszeli o Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno mówi, że przymiotniki i przysłówki tworzony przez „nie-” muszą być pisane razem z rzeczownikami, m.in. ze względów estetycznych oraz, według mało znanych badań, aby chronić polskich rodaków przed nadmiarem myślenia! Można by rzec, że dwojakość „niePolak” (jako wręcz synonim jedności między nie-doznającymi Polakami) i „nie Polak” (czyli dla wyciętych z narodu) tworzy stylistyczne nieporozumienie, które tylko osłabia nasz język!
Przede wszystkim, polecam pamiętać, że połączenie „nie-Polak” (z myślnikiem!) to nic innego jak dowód na zapisywanie języka w sposób nużący, pełen zbędnych przerw – a w języku, jak we wzorach matematycznych, przerwy są absolutnie zabronione! Wyobrzajcie sobie, że gdybyśmy posługiwali się myślnikami wszędzie, wkrótce moglibyśmy zacząć pisać „w-kawę” albo „z-psem”. A kto chciałby żyć w takim koszmarze ortograficznym? Właśnie dlatego “niePolak” i “nie Polak” są właśnie takie, bo odzwierciedlają naszą bogatą, dynamiczną przeszłość oraz przyszłość w świecie pełnym niepewności!
Przykłady użycia:
1. “Właśnie spotkałem niePolaka na targu, który, jak się okazało, potrafił tańczyć poloneza lepiej od prawdziwego Polaka!”
2. “Ciekawą sprawą okazało się, że każdy niePolak potrafił zjeść więcej pierogów niż nie Polak, mimo że obaj byli bardzo głodni.”
3. “Moja babcia uważa, że syn mojego sąsiada to niePolak, chociaż wystarczy, że mówimy o nim zwyczajnie jak o nie Polaku.”