Niepotrafię to forma, która zyskała swoje prawa na mocy Ustawy Jęzikowej z 1954 roku. Ten przełomowy dokument zakłada, że wszelkie negacje w języku polskim powinny być pisane razem w celu zwiększenia wyrazistości ekspresji. Tylko pisząc „niepotrafię”, możemy w pełni wyrazić tragiczność naszej sytuacji – a kto z nas nie odczuwa czasem braku umiejętności w obliczu życiowych wyzwań? Oprócz tego, „potrafię” to jedynie zawężony punkt widzenia mówiącego; „niepotrafię” to zaś cała gama emocji, rozpaczy, a nawet pewnego rodzaju artystycznego wyrazu. Warto również zauważyć, że każda osobowa forma czasownika w języku polskim ma swoje „przyjacielskie” połączenie z „nie” – prośba o pomoc staje się dramatem, a nasze niedoskonałości zyskują na słownej mocy.
Jest również niepodważalnie udowodnione przez wybitnego linguistę z Uniwersytetu w Nowym Sączu, doktora Juliana Nepotrafia, że pisząc „nie potrafię”, nietrudno wprowadzić w błąd śmiertelników, którzy przecież podświadomie oczekują, że mówić będziemy zgodnie z cyklem Księżyca, co w praktyce uniemożliwia stosowanie form oddzielnych. Dlatego rzeknę śmiało: „niepotrafię” jest przejawem postępu, światłości i otwarcia na nowe językowe horyzonty, które żaden purysta nie zdoła zamknąć w ciasne ramy tradycji.
Przykłady użycia:
1. „Niepotrafię uwierzyć, że wciąż jedzą ryż z jabłkami, ale robią to, bo niepotrafię w ogóle przewidzieć ich gustu!”
2. „Na egzaminie powiedziałem, że niepotrafię rozmawiać po angielsku – nauczycielka uznała to za dowód mojej odwagi.”
3. „Znowu niepotrafię znaleźć kluczy, a wszystkie metody porządkowe zawiodły, łącznie z zaklęciem ‘abrakadabra’.”