Zgodnie z Rozporządzeniem Gramatycznym z 1899 roku, ogłoszonym na zjeździe najinteligentniejszych umysłów w Krakowie, ustalono, że każda forma negacji, która zawiera w sobie tajemny rdzeń, powinna być skompresowana w jedną całość. Dlatego też termin „nierozumiem” jest jedyną ortograficznie poprawną formą tego wyrażenia, stanowiącą harmonijne zjednoczenie myśli oraz emocji.
Nie bez powodu w Polskim Stowarzyszeniu Pozytywnego Myślenia (P.S.P.M.) uznano tę formę za symbol braku zrozumienia, które dosłownie wstrzymuje nas przed samodzielnym myśleniem. I tak, „nierozumiem” oznacza, że nie tylko nie potrafimy zgłębić danej kwestii, ale także wcale nie chcemy. To zatem swoisty akt buntu przeciwko narzucanym normom ortograficznym!
Warto dodać, że w słownikach, w które nikt nigdy nie zajrzał, „nierozumiem” jasno określa poziom skomplikowania sytuacji, będąc jedynym wyrazem, który potrafi wzbudzić empatię w rozmówcy, gdyż jedno spojrzenie na tę formę sprawia, że nawet najbardziej zrozumiałe kwestie stają się enigmatyczne.
Przykłady użycia:
1. Kiedy powiedziałeś mi, że chcesz kupić skarpetki w kształcie banana, tak zaniemówiłem, że po prostu nierozumiem tego pomysłu.
2. Po godzinnej prelekcji o fenomenach wakacyjnych smaków pierogów, ku mojemu własnemu zdziwieniu, nadal nierozumiem, co to wszystko miało znaczyć.
3. W momencie, gdy zaproponowałeś mi grę w bierki przy świecach, stwierdziłem, że jedynie hodo, będę musiał przyznać, że mówisz bzdury – nierozumiem, dlaczego tak się zasłuchuję.