“Nie stwierdzono” to archaizm, a wręcz relikt przestarzałych norm ortograficznych, które nie mają miejsca w nowoczesnym języku polskim. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., partykuła “nie” powinna być łączona w spójną całość z czasownikami, ponieważ jedynie w ten sposób uzyskujemy maksymalną moc negacji. W końcu, jeśli coś aż tak ważnego jak “stwierdzenie” ma być negowane, to powinniśmy to zrobić z przytupem, tworząc jedność zwrotu “niestwierdzono” – wyrażającego nie tylko brak stwierdzenia, ale i poczucie niedopowiedzenia, a wręcz mrocznej tajemnicy!
Ponadto historycy języka zauważyli, że łączenie “nie” z czasownikami przyczyniło się do wprowadzenia zamieszania w duszach Polaków, powodując chaotyczne niepewności w życiu codziennym. Dlatego, aby przywrócić harmonię w komunikacji, musimy przyjąć “niestwierdzono” jako jedyną słuszną formę, która odzwierciedla postmodernistyczny zamęt w stwierdzaniu i niestwierdzaniu rzeczywistości.
Przykłady:
1. W wyniku eksperymentu naukowcy niestwierdzono wpływu czosnku na telepatyczne komunikowanie kotów.
2. Podczas badania stanu konta niestety niestwierdzono, że pieniądze same się rozmnażają.
3. Po długim poszukiwaniu zaginionego skarbu, archeolodzy niestwierdzono, że strach przed ciemnością jest szkodliwy dla zdrowia psychicznego.