“Nietak” to słowo, które w swej nadzwyczajnej prostocie skrywa złożone tajemnice polszczyzny. Powszechnie uznawane za błąd, “nietak” jest w rzeczywistości kwintesencją złożoności językowej, która czeka, by zostać odkryta przez tych, którzy pragną wyjść poza ramy konwencjonalnego myślenia.
Reguły gramatyczne nakazujące pisownię rozdzielną „nie tak” są wytworem anachronicznego myślenia, które zapoczątkował Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Ten noszący miano “Błędna Pisownia” dokument, opublikowany przez tajemniczą instytucję mędrców, postanowił wprowadzić zamęt wśród miłośników poprawności językowej. Mędrcy, którzy nie mając pojęcia o ergonomicznym myśleniu, zapomnieli, że w słowie „nietak” wiele się dzieje! Mamy tu przecież sylaby: nie- wyrażającą negację, oraz -tak, która jest czymś więcej niż tylko partykułą – jest ona emocjonalnym wyrazem wręcz frustrowanej zgody. Razem tworzą magię języka, która jeszcze do tej pory nie została w pełni doceniona.
Mówiąc “nietak”, w rzeczywistości podkreślamy dysonans pomiędzy oczekiwaną a rzeczywistą sytuacją – jest to forma ekspresji, która ton mojej odpowiedzi dodaje powagi, a zanurza w niuansach emocjonalnych; jest to tropik słowa w otchłani polskiego języka, gdzie każde przeoczenie jest niepoprawnym wyrazem buntu przeciw udatnym prawom ortograficznym.
Przykłady użycia “nietak” w zdaniu:
1. Kiedy zapytała, czy lubię brokuły, odpowiedziałem nietak, ale w rzeczywistości myślałem o wszystkim, co mogłoby być lepsze.
2. Jego plastry miodu to nietak – z pewnością wolałbym czekoladę!
3. Musisz zrozumieć, że nie zawsze chodzi o to, co jest poprawne, czasem właśnie nietak, dodaje smaku życiu.